#Ni Una Menos: Το Αντριλίκι Σκοτώνει

«Ούτε μια λιγότερη». Αυτό ήταν το σύνθημα που ακούστηκε στο σύνολο των μεγάλων χωρών της Λατινικής Αμερικής την προηγούμενη βδομάδα. Αφορμή ήταν ο βιασμός και η ακραία σεξουαλική κακοποίηση της 16 χρονης Λουσία Πέρες.  Οι βιαστές της Λουσία αφού προσπάθησαν να αποκρύψουν τον βιασμό πλένοντας και φορώντας καθαρά ρούχα στην κοπέλα, την παράτησαν στο νοσοκομείο με τον ισχυρισμό ότι έχει κάνει υπερβολική χρήση ναρκωτικών ουσιών.  Οι γιατροί του νοσοκομείου συνειδητοποίησαν ότι η κοπέλα είχε πέσει θύμα βιασμού και μάλιστα ήταν ο βιασμός που την οδήγησε στο θάνατο, καθώς οι βιαστές προέβησαν σε σεξουαλικές πρακτικές που άφησαν ανεπανόρθωτα τραύματα στο σώμα της.

Μετά από αυτό το περιστατικό, φεμινιστικές οργανώσεις της Αργεντινής κάλεσαν όλες τις γυναίκες της χώρας αλλά και του συνόλου της Λατινικής Αμερικής σε στάση εργασίας και συμμετοχή σε διαδήλωση στο κέντρο της πόλης . Η ανταπόκριση ήταν τεράστια και όχι τυχαία. Η πραγματικότητα για τις γυναίκες της Λατινικής Αμερικής είναι σκληρή και απόλυτα  καταπιεστική. Οι έμφυλες διακρίσεις και η φαλλοκρατική βία αποτελεί καθημερινότητα για το σύνολο των γυναικών. Η οικονομική κρίση ήρθε να εντείνει πτυχές της άκρως σεξιστικής λειτουργίας της οικονομικής ζωής στην Αργεντινή.

Έτσι, χιλιάδες γυναικών βγήκαν στους δρόμους να φωνάξουν ενάντια σε όλες τις μορφές βίας που δέχονται στο δρόμο, στο σπίτι, στη δουλειά.  Αν και στην κινητοποίηση συμμετείχε το σύνολο των οργανώσεων της Αριστεράς, η έμφυλη βία και το ζήτημα του φύλου και της καταπίεσης που φέρει αυτό το σύστημα εξουσίας αντιμετωπίζεται είτε συμπληρωματικά και ως παραπαίδι της ταξικής πάλης, είτε ως μια δευτερεύουσα αντίφαση που αρκεί μια πολιτική τοποθέτηση για την καταπολέμησή της. Περιστατικά όπως αυτό αποδεικνύουν την τεράστια ανάγκη να ασχοληθεί η Αριστερά, όχι μόνο θεωρητικά με το εμφύλιο ζήτημα αλλά  και σε επίπεδο  κινηματικό  και φυσιογνωμίας.  Η ένταση σεξισμού και της έμφυλης βίας  στην Λατινική Αμερική ( και όχι μόνο)  αν και συνδέεται άμεσα με την οικονομική κρίση δεν αποτελεί παράγωγο της αλλά μία χρόνια αντίληψη και πρακτική των αντρών που τώρα «φαίνεται» περισσότερο. Αν δεν κινητοποιούνταν οι γυναίκες της Αργεντινής ο βιασμός μιας κοπέλας δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από μία είδηση ή ένα κομμάτι ενός στατιστικού μεγέθους.

Αυτό που πρέπει να απασχολήσει, λοιπόν, δεν είναι το στατιστικό μέγεθος, που είναι πράγματι εντυπωσιακό, ούτε η βαρβαρότητα των πρακτικών, αλλά η επεξεργασία μιας κινηματικής γραμμής που θα βλέπει τα ζητήματα φύλου και έμφυλης καταπίεσης ως μία μεταβλητή εντελώς αυτόνομη και παράλληλη με  την οργάνωση της ταξικής πάλης. «Το αντριλίκι σκοτώνει» φώναξαν οι μαυροντυμένες γυναίκες της Αργεντινής, σταματώντας κάθε εργασία κατά την διάρκεια της κινητοποίησης ενάντια στην «γυναικοκτονία» όπως οι ίδιες λένε.. Το πρότυπο της πληθωρικής και σεξουαλικά αδάμαστης Λατινοαμερικάνας είναι ένα πρότυπο σεξουαλικότητας που δεν έχει σταματήσει να αναπαράγεται για τις συγκεκριμένες γυναίκες. Όπως και το πρότυπο της γυναικάς- μητέρας –νοικοκυράς, αποτελούν κυρίαρχα εγκλητικά  σχήματα  που βλέπουν την γυναίκα ως συμπλήρωμα της αντρικής ζωής και επιθυμίας. Η εμπέδωση των κυριαρχικών σχέσεων που δημιουργούνται μέσα από τις σύγχρονες ταξινομήσεις των έμφυλων ταυτοτήτων αποδεικνύει ότι αν και το φεμινιστικό κίνημα έχει κερδίσει πολλές νομικές κατοχυρώσεις προστασίας του, υπάρχουν ακόμα χώροι που η σεξιστική συμπεριφορά είναι απολύτως νομιμοποιημένη πρακτική. Ο σεξισμός δεν είναι νομικό ζήτημα αλλά βαθιά κοινωνικό που δεν θα ξεπεραστεί αν δεν γίνει μια γενναία και επιθετική αναμόρφωση των έμφυλων ταυτοτήτων, με στόχο την πλήρη απαλλαγή του ανθρώπινου είδους από αυτό το εξουσιαστικό σύστημα .

Το ότι το κάλεσμα των οργανώσεων της Αργεντινής βρήκε ανταπόκριση σε πολλές χώρες αποδεικνύει ότι η καταπίεση των γυναικών δεν είναι ένα ζήτημα που απασχολεί μόνο τις γυναίκες της  Λατινική Αμερική.

Εκτύπωση άρθρου